Sözlü Edebiyat Dönemi

8. Yüzyıla gelinceye kadar Türklerin henüz yazıyı kullanmadıkları dönemdeki edebiyattır. Bu dönem edebiyatı, sözlü olarak üretilmiş ve kulaktan kulağa yayılarak varlığını sürdürmüştür. Bu dönemde edebiyatımızı Şamanizm, Maniheizm, Budizm gibi dinler etkilemiştir.

Genel Özellikleri:

1) Bu dönem edebiyatı müzik eşliğinde (kopuz adı verilen sazla) dile getirilmiştir.
2) Ölçü, ulusal ölçümüz olan "hece" ölçüsüdür.
3) Nazım birimi "dörtlük" tür.
4) Dönemine göre arı bir dili vardır.
5) Dizelere genel olarak yarım uyak hakimdir.
6) Daha çok doğa, aşk ve ölüm konuları işlenmiştir.
7) Bu döneme yönelik elimizdeki en önemli ve eksi kaynak Kaşgarlı Mahmut'un "Divan-ı Lügat-it Türk" adlı eseridir.

Dönemin Ürünleri:

KOŞUK: "Sığır" denilen sürek avları sırasında söylenen şiirlerdir. Konusu daha çok doğa, aşk, savaş ve yiğitliktir. Bu tür daha sonra Halk edebiyatında "Koşma" adıyla anılmıştır.

SAV: Dönemin özlü sözleridir. Bugünkü atasözlerinin ilk biçimi niteliğindedir.

SAGU: "Yuğ" adı verilen ölüm törenlerinde, ölen kişilerin erdemlerini ve duyulan acıları dile getiren şiirlerdir.

DESTAN: Toplumu derinden etkileyen olaylar sonunda halk arasında kendiliğinden oluşan mazım türüdür.